Barwienie oczu fluoresceiną i lisaminą zieloną może stać się dobrym sposobem diagnostyki zespołu suchego oka. Z badań klinicznych przeprowadzonych na 50 pacjentach (u 12 z nich współistniał zespół Sjögrena, pozostali pacjenci nie chorowali na ten zespół) wynika, że stopień wybarwiania się nosowej i skroniowej części spojówki gałki ocznej znacznie się różnią między sobą.
Stopień ten koreluje ze stanem powierzchni oka i jej parametrami (OSDI, BUT) oraz wynikami testu Schirmera, a także ma związek między aktywnością choroby.
Wybarwianie spojówek za pomocą 1 proc. fluoresceiny i 1 proc. lisaminy zielonej może mieć zastosowanie w diagnostyce zespołu suchego oka, a także w monitorowaniu postępów leczenia tej choroby.
Dzięki zastosowaniu tego barwienia możliwe będzie także określenie stopnia uszkodzeń rogówki i spojówek w przebiegu zespołu suchego oka.
Wybarwianie spojówek nie jest standardowym postępowaniem w rozpoznawaniu zespołu suchego oka. W tej kwestii podstawowym badaniem jest test Schirmera, jednak dzięki odkryciu korelacji pomiędzy wybarwieniem spojówek, a aktywnością zespołu suchego oka możliwa będzie szybsza diagnostyka i dokładniejsza ocena zmian chorobowych.
Tadeusz Markowski, 2011-07-01